به گزارش ایرنا، غرفه های روستاییان و عشایر که با سبک و سیاق فرهنگ بومی هر منطقه تزیین شده به همراه ترانه های محلی، بازدید کنندگان از نمایشگاه را به وجد می آورد.
فرش، سفال، حصیر، گلیم و جاجیم، تراش سنگ های قیمتی، تابلو فرش های نفیس، محصولات کشاورزی، شیشه های عسل، نان و شیرینی های محلی و پخت نان در تنورها توسط زنانی با پوشش لباس های محلی رنگارنگ، جلوه ای خاص به نمایشگاه داده و بازدیدکنندگان را جذب حضور خود می کند.
به واقع می توان گفت، هنر روستاییان و عشایر کشور در چهار روز نمایشگاه که تا 18دیماه برپاست، به زیباترین شکل و با جلوه آفرینی رنگ و موسیقی به نمایش درآمده است.
متاسفانه در سه دهه گذشته جمعیت روستایی کشور به سوی شهرها روانه شده و بیشتر آنها مقیم حاشیه کلانشهرها شده اند؛ حرفه های گوناگون در این نمایشگاه در کنار تنوع محصولات کشاورزی که در ایران تولید می شود، این پرسش را در ذهن متبادر می کند که آیا نمی توانستیم از این توانمندی انسان و زمین به گونه ای دیگر بهره مند شویم که امروز شاهد خالی شدن روستاها از سکنه نباشیم؟
از سوی دیگر در دهه های اخیر به دلیل تغییرات اقلیمی در کشور، شاهد کم شدن نزولات جوی هستیم اما تردیدی نیست با مدیریت و استفاده بهینه آب می توانستیم تولید محصولات کشاورزی را ادامه دهیم و با ایجاد صنایع تبدیلی، صنعت را به روستا ببریم.
در کنار تمام اینها، این امکان وجود داشت که با توسعه صنعت گردشگری، روستاها به مکانی برای حضور گردشگران تبدیل شده و با تولید محصولات روستایی زمینه رشد صنایع دستی فراهم شود که البته این موارد در کنار مدیریتی مدبرانه و دلسوزانه دست یافتنی است.

منبع:خبرگزاری ایرنا